Een vraag die alles veranderde
De band met je hond kan je leven voorgoed veranderen. Dat besefte ik opnieuw tijdens een interview waarin meerdere mensen tegenover mij zaten en de camera draaide. Sommige vragen lijken op het eerste gezicht heel eenvoudig, totdat je merkt dat ze niet aan je hoofd worden gesteld, maar rechtstreeks aan je hart. Ik kreeg zo’n vraag. Het was geen vraag over mijn ervaring, mijn onderneming of mijn visie, maar over mijn leven. “Wat is het kantelpunt geweest waarop jij veranderde van iemand die vooral boos en negatief in het leven stond naar iemand die vandaag zoveel positiviteit en zelfliefde uitstraalt?” Nog voordat ik de tijd had om na te denken over een verstandig of professioneel antwoord, hoorde ik mezelf een naam uitspreken: Rayo. Hij is degene die mijn leven voorgoed heeft veranderd.
Op dat moment gebeurde er iets wat ik vroeger koste wat kost had proberen tegen te houden. Mijn stem brak, ik voelde me even heel klein en de tranen kwamen. Niet omdat ik mezelf zielig vond en ook niet omdat ik het verdriet niet verwerkt heb. Die ene vraag opende een deur naar een plek waar ongelooflijk veel liefde én ongelooflijk veel gemis naast elkaar bestaan. Dat is het bijzondere aan rouw. Het verdwijnt niet wanneer de tijd verstrijkt; het leert je alleen hoe je ermee kunt leven. Juist omdat er zo weinig mensen zijn die deze vraag stellen, beseffen ook maar weinig mensen hoe diep het verlies van een hond werkelijk kan ingrijpen in een mensenleven.
Waarom de band met je hond mijn missie werd
Voor veel mensen is een hond een huisdier. Voor mij was Rayo mijn veilige haven, mijn spiegel, mijn rustpunt en misschien wel de eerste ziel die mij volledig accepteerde zonder dat ik iets hoefde te bewijzen. Veertien en een half jaar liep hij letterlijk en figuurlijk naast mij. In een periode waarin ik vooral bezig was met overleven, waarin boosheid een beschermingsmechanisme was geworden en waarin ik mijn gevoelens liever wegdrukte dan toeliet, bleef hij iedere dag hetzelfde doen. Hij was er, zonder oordeel, zonder verwachtingen en zonder voorwaarden. Achteraf besef ik dat juist die onvoorwaardelijkheid het begin is geweest van mijn eigen verandering.
Natuurlijk zou ik tekortdoen aan mijn coach, die tien jaar lang naast mij heeft gestaan en mij heeft geholpen om mezelf opnieuw te leren kennen. Ook zij heeft een onmisbare rol gespeeld in mijn ontwikkeling. Maar Rayo bereikte iets waar woorden soms niet bij kunnen komen. Hij leerde mij voelen, zonder ook maar één woord uit te spreken, fascinerend als je het aan mij vraagt. Dankzij hem ontdekte ik dat kwetsbaarheid niet hetzelfde is als zwakte en dat liefde juist begint op het moment dat je stopt met vechten tegen alles wat je voelt.
Rouw is liefde die blijft bestaan
Misschien was dat nog wel het mooiste moment van het hele interview. Niet omdat ik moest huilen, maar omdat ik voelde dat die ene vraag zoveel in mij mocht aanraken. Vroeger zou ik dat gevoel hebben weggelachen, weggeduwd of mezelf hebben verteld dat ik me niet zo moest aanstellen of mij excuseren voor mijn emoties. Vandaag ben ik een andere vrouw. Wanneer iets mij raakt, geef ik het de ruimte die het verdient, omdat ik weet dat emoties niet alleen iets vertellen over verdriet, maar vooral over liefde.
Juist daarom ben ik dankbaar voor die vraag. Ze bracht me niet alleen terug naar het gemis, maar vooral naar de veertien en een half jaar waarin Rayo iedere dag deel uitmaakte van mijn leven. Ik ben dan ook heel blij dat ik tijdens tv-uitzending ‘De Wandeling’ over onze reis kon vertellen. Wanneer iemand vraagt naar een hond die er niet meer is, raak je niet alleen het verlies aan. Je raakt ook alle mooie herinneringen, alle kleine momenten en alle onvoorwaardelijke liefde die nooit verdwenen is. Ik deel misschien niet vaak verhalen over Rayo, maar dat betekent niet dat hij er niet meer is. Hij leeft nog iedere dag met mij mee, in de keuzes die ik maak, in de manier waarop ik mensen begeleid en in de vrouw die ik dankzij hem ben geworden. De band met je hond is voor mij niet zomaar iets.
Waarom de band met je hond mijn missie werd
Juist daarom doe ik vandaag het werk dat ik doe. Mensen denken soms dat ik honden begeleid, maar in werkelijkheid begeleid ik mensen die bereid zijn om de bijzondere relatie met hun hond echt te leren begrijpen. Ik weet uit eigen ervaring hoeveel invloed een hond kan hebben op de manier waarop je naar jezelf kijkt. Hij kan je leren vertragen, voelen, vertrouwen en groeien. Mijn grootste onmacht, het verlies van Rayo, is uiteindelijk uitgegroeid tot mijn grootste kracht. Niet omdat het verdriet verdwenen is, maar omdat ik ervoor heb gekozen om die liefde door te geven aan anderen.
Van onmacht naar mijn grootste kracht
Misschien is dat wel de reden waarom mensen zich bij mij echt gezien voelen. Niet omdat ik alle antwoorden heb, maar omdat ik weet hoe het voelt wanneer een hond niet zomaar een hond is. Hij is degene die je leven heeft veranderd.
Rayo leeft niet meer naast mij zoals vroeger. Toch leeft hij iedere dag voort in de manier waarop ik mensen begeleid. Hij leeft voort in de verbinding die ik help creëren tussen mens en hond. Ook leeft hij voort in de overtuiging dat één dier soms precies datgene kan doen wat geen mens ooit voor elkaar heeft gekregen: je leren hoe je niet alleen kunt overleven, maar werkelijk kunt leven. Want de band met je hond verdiept zich op het moment dat jij bereid bent jezelf ook te ontwikkelen.
Geef de band met je hond en je emoties woorden
Terwijl ik daar tijdens het interview zat, besefte ik me nog iets. De vrouw die ik vandaag ben, is niet zomaar ontstaan. Door de jaren heen heb ik geleerd mijn emoties onder woorden te brengen en mijn binnenwereld te beschrijven. Natuurlijk heb ik veel geleerd van mijn coach en van alles wat ik onderweg ben tegengekomen. Maar de basis werd gelegd door een hond: door Rayo.
Hij daagde mij iedere dag uit om niet langer weg te lopen van wat ik voelde, maar er juist naartoe te bewegen. Hij leerde mij stil te staan, te voelen en uiteindelijk woorden te geven aan alles wat er vanbinnen leefde. Misschien is dat wel het grootste cadeau dat hij mij ooit heeft gegeven. Terwijl ik daar zat, besefte ik ook dat juist hij de eerste was die mij uitnodigde om mijn binnenwereld serieus te nemen. Zonder woorden liet hij mij voelen dat alles wat ik ervoer er mocht zijn. Misschien is dat wel de reden dat ik vandaag zo gemakkelijk woorden kan geven aan wat er in mij leeft.
Daarom wil ik jou ook iets meegeven. We zijn zo gewend geraakt om onze emoties weg te lachen, kleiner te maken of diep weg te stoppen. Alsof ze er niet mogen zijn. Terwijl juist onze emoties ons iets waardevols proberen te vertellen. Ze wijzen ons de weg naar wat ons raakt, naar wat we liefhebben, naar wat we missen en naar datgene wat echt betekenis heeft in ons leven. Pijn is daarin niet de vijand. Het is vaak het bewijs dat er ooit iets of iemand is geweest die onvoorwaardelijk belangrijk voor je was.
Wil je de band met je hond versterken? Lees meer over mijn hondencoaching en ontdek mijn werkwijze of neem vrijblijvend contact met mij op. Daarnaast kun je dit artikel lezen waarin je een inkijkje krijgt in hoe een sessie bij mij eruitziet en waar ik op let wanneer ik jou en je hond begeleid. Zo krijg je alvast een goed beeld van wat je kunt verwachten als je bij mij komt trainen.