Waarom ik nooit een buitenlandse hond zou adopteren

Steeds meer mensen kiezen ervoor om een buitenlandse hond te adopteren. Vaak vanuit een oprechte wens om een dier een beter leven te geven. Dat is een keuze die ik begrijp. Toch is het niet de keuze die ik zelf ooit zou maken. Niet omdat ik buitenlandse honde iets minder gun. Niet omdat ik denk dat zij geen tweede kans verdienen. Integendeel. Iedere hond verdient een veilig en liefdevol thuis.

Toch zie ik als hondenprofesional bijna dagelijks wat er gebeurt wanneer een keuze vooral vanuit emotie wordt gemaakt. Achter ieder aangrijpend reddingsverhaal schuilt namelijk ook een hond met een rugzak, een verleden en gedrag dat niet verdwijnt zodra hij de grens overgaat. Juist die werkelijkheid blijft in de publieke discussie vaak onderbelicht. Mijn zorgen richten zich daarom niet op de buitenlandse hond, maar op de manier waarop wij tegenwoordig naar adoptie kijken. We lijken steeds vaker verliefd te worden op het verhaal van een hond, terwijl verantwoord hondenbezit juist vraagt om realisme, zelfkennis en een eerlijke afweging van wat je een hond daadwerkelijk kunt bieden. En weet je wat er gebeurt als het dan tegenvalt… Dan kan de hond weer herplaats worden of ook wel. Het probleem wordt verplaatst.

Emotie is een slechte raadgever

Vrijwel dagelijks verschijnen er video’s en berichten over honden die onder erbarmelijke omstandigheden hebben geleefd. Honden die zijn mishandeld, uitgehongerd of jarenlang op straat hebben moeten overleven. Geloof me, die beelden doen mij net zoveel als ieder ander. Natuurlijk raakt het me wanneer ik zie wat mensen een dier kunnen aandoen. Toch is emotie wat mij betreft een slechte raadgever als je besluit welke hond je in huis haalt. Je adopteert een hond namelijk niet alleen vanwege zijn verleden, maar vooral met het oog op de toekomst die je hem kunt bieden. En juist daar wringt het vaak.

Wat ik namelijk veel minder voorbij zie komen, zijn de Nederlandse asielen. Ook daar zitten honden die slachtoffer zijn geworden van menselijk handelen. Honden die jarenlang te weinig beweging hebben gekregen, overgewicht hebben gekregen, structureel zijn verwaarloosd, gedrogeerd zijn en nooit de juiste begeleiding hebben gehad of uiteindelijk zijn afgestaan omdat hun eigenaren de problemen niet meer aankonden. Hun verhaal is misschien minder spectaculair dan dat van een hond die duizenden kilometers heeft gereisd. Dat maakt hun behoefte aan een tweede kans echter niet minder groot. Dierenleed houdt immers niet op bij de landsgrens. Ook Nederlandse asielen zitten vol met honden voor wie nog altijd geen passend thuis is gevonden.

Ook Nederlandse asielen zitten vol

Wat in deze discussie bovendien nauwelijks wordt benoemd, is dat sommige asielhonden hier maanden of zelfs jarenlang verblijven zonder dat iemand voor hen kiest. Helaas zijn er ook situaties waarin uiteindelijk tot euthanasie wordt besloten. Niet alleen simpelweg omdat een hond “te lang” in het asiel zit. Vaak spelen ernstige gedragsproblemen, welzijn, veiligheid en een gebrek aan perspectief daarbij een rol. Dat zijn feiten waar we liever niet naar kijken. Toch maken ze de situatie in Nederland niet minder schrijnend dan de beelden die we uit het buitenland te zien krijgen.

Misschien gaan die verhalen minder snel viral. Misschien voelen ze minder heroïsch, omdat er geen lange reis, buitenlandse organisatie of dramatische reddingsactie aan voorafgaat. Toch gaat het ook hier om honden die door mensen in de steek zijn gelaten. Ook zij zijn afhankelijk van iemand die bereid is verder te kijken dan het verhaal alleen. Hun leed is misschien minder zichtbaar, maar daardoor niet minder werkelijk.

Het verhaal stopt niet bij de adoptie

Begrijp me daarbij niet verkeerd. Ik zeg niet dat je nooit een buitenlandse hond zou moeten adopteren. Waar het mij om gaat, is dat veel mensen compleet onderschatten waar ze aan beginnen. Een hond die jarenlang heeft moeten overleven op straat, zichzelf heeft moeten beschermen of nooit heeft geleerd mensen te vertrouwen, neemt die ervaringen gewoon mee. Dat maakt zo’n hond niet slecht en ook niet minder waardevol. Het maakt hem vaak wel ingewikkelder dan veel mensen vooraf beseffen.

Waarom ik deze honden terugzie

Wat veel hondeneigenaren bovendien onderschatten, is dat ik uiteindelijk juist die herplaatste honden vaak op mijn pad krijg. Niet omdat hun nieuwe eigenaren geen goede bedoelingen hadden, maar omdat de werkelijkheid heel anders blijkt te zijn dan het verhaal waarop zij verliefd werden. Dan hoor ik dat de hond zich niet snel genoeg aanpast, dat hij veel angstiger of groter blijkt te zijn dan verwacht, dat hij niet met bezoek om kan gaan of inmiddels meerdere mensen heeft gesnapt. Op dat moment wordt pas pijnlijk duidelijk dat een hond redden iets anders is dan een hond kunnen begeleiden.

Mensen moeten begrijpen dat zij soms een hond in huis halen die langdurig onder stress heeft geleefd en weinig vertrouwen heeft opgebouwd. Daarnaast heeft zo’n hond gedrag ontwikkeld dat hem jarenlang heeft geholpen om te overleven. Dat gedrag verdwijnt niet omdat hij ineens in Nederland op een zachte bank ligt. Een andere omgeving kan veiligheid bieden. Genetische aanleg, leerervaringen en traumatische gebeurtenissen verdwijnen daardoor echter niet.

Trauma vraagt meer dan goede bedoelingen

Juist daarom maak ik me zorgen over de manier waarop we tegenwoordig naar dit soort honden kijken. We vallen voor het verhaal, maar willen vervolgens het boek niet meer lezen zodra het ingewikkeld wordt. We voelen mee met wat een hond is overkomen. Toch zijn we niet altijd voorbereid op wat dat verleden in het dagelijks leven betekent. Een hond die bevriest, uitvalt, vlucht, controle probeert te houden, moeite heeft met aanraking of geen bezoek verdraagt, wordt dan ineens als onvoorspelbaar ervaren. Terwijl zijn gedrag vaak al veel langer iets probeert te vertellen.

Dat maakt zo’n hond niet slecht. Het laat vooral zien hoe complex gedrag kan zijn wanneer angst, stress, genetica en eerdere ervaringen samenkomen. Een aangrijpend verleden roept medelijden op. Medelijden alleen is echter geen basis voor verantwoord hondenbezit. Uiteindelijk vraagt zo’n hond om kennis, tijd, geduld, zelfreflectie, duidelijke begeleiding en soms jarenlang investeren. Dat is iets heel anders dan alleen een groot hart hebben.

Liefde alleen is niet genoeg

Ook liefde is daarin niet genoeg. Liefde is geen gedragstherapie. Liefde verandert geen genetische aanleg en wist geen jarenlange leerervaringen uit en oer instinct. Natuurlijk heeft iedere hond liefde nodig. Zonder kennis, voorspelbaarheid, grenzen en begeleiding kan liefde er echter onbedoeld voor zorgen dat probleemgedrag steeds verder wordt bevestigd. Niet omdat iemand dat bewust doet, maar omdat veel eigenaren de signalen niet herkennen of vanuit schuldgevoel geen duidelijke keuzes meer durven maken.

Waarom ik bewust voor een puppy kies

Misschien is dat ook de reden waarom ik zelf altijd bewust voor een puppy kies. Niet omdat een herplaatser of buitenlandse hond minder waard is, maar omdat ik verantwoordelijkheid draag voor mijn gezin. Zeker nu ik moeder ben, wil ik zo goed mogelijk weten waar ik aan begin. Ook bij een puppy krijg je natuurlijk nooit volledige garanties, maar ik kan na al mijn lessen en processen wel vaststellen dat ik goed ben in het opvoeden van honden en vooral in het lezen van hun taal. Ik kan in deze wel bewust kiezen voor afkomst, ouderdieren, gezondheid, socialisatie en begeleiding vanaf het begin. Dat heeft niets te maken met egoïsme. Het heeft alles te maken met verantwoordelijkheid nemen voordat er een hond in huis komt.

Verantwoordelijkheid boven medelijden

Misschien is dat wel de discussie die we veel vaker zouden moeten voeren. Niet de vraag welk verhaal ons het meest raakt of uit welk land een hond komt. Ook niet welke hond op social media het zieligst wordt gepresenteerd. De echte vraag is of die specifieke hond daadwerkelijk past bij het leven dat wij leiden.

Hebben we voldoende kennis? Hebben we de tijd? Heb ik de financiële middelen om professionele hulp in te schakelen? Kunnen we omgaan met terugval, angst, agressie of beperkingen? En zijn we bereid ons leven jarenlang aan te passen wanneer blijkt dat de hond nooit wordt wie wij vooraf hoopten dat hij zou zijn?

Want uiteindelijk betaalt de hond de hoogste prijs wanneer wij onze keuze baseren op emotie in plaats van op realisme. Dan wordt hij opnieuw herplaatst of teruggebracht naar een opvang. Soms raakt hij sociaal geïsoleerd of wordt hij jarenlang behandeld alsof hij vooral zielig is en niets aankan. Niet omdat hij een slechte hond is, maar omdat iemand verliefd werd op zijn verleden zonder voorbereid te zijn op zijn toekomst.

Daarom blijf ik mij uitspreken

En misschien is dat precies waarom ik mij al bijna twaalf jaar zichtbaar blijf maken. Daarom deel ik gratis kennis, ontwikkel ik praktische producten en bied ik daarnaast exclusieve 1 op 1 begeleiding die daadwerkelijk het verschil kan maken. Niet omdat iedere buitenlandse hond problematisch is en ook niet omdat iedere eigenaar tekortschiet. Ik doe dat omdat ik dagelijks zie wat er gebeurt wanneer gedrag, trauma en verantwoordelijkheid worden onderschat.

Zolang je specifiek een buitenlandse hond uitsluitend vanuit zijn trauma blijft bekijken, blijf je hem behandelen als het slachtoffer van wat hem ooit is overkomen. Daarmee help je hem niet altijd vooruit. Sterker nog, wanneer jij niet leert stevig te blijven staan en gedrag goed leert lezen, kan zijn trauma uiteindelijk ook jouw dagelijkse werkelijkheid worden. Dat vraagt soms om keuzes die niet prettig voelen. Zijn angst wordt jouw angst, zijn onrust wordt jouw onrust en zijn onvermogen om met situaties om te gaan bepaalt steeds meer hoe jij moet leven.

Dat is geen verwijt, maar wel een realiteit waar we eerlijk over moeten durven spreken. Een hond heeft niets aan een eigenaar die alleen geraakt wordt door zijn verhaal. Hij heeft iemand nodig die blijft staan wanneer het ingewikkeld wordt. Iemand die begrijpt wat gedrag betekent en die bereid is niet alleen liefde, maar ook leiding, kennis en veiligheid te bieden.

Misschien moeten we onszelf daarom een andere vraag stellen. Niet: welke hond heeft het meest aangrijpende verhaal? Maar: bij welke hond kan ik de rest van zijn leven daadwerkelijk waarmaken?

Want een hond red je niet door hem alleen naar Nederland te halen. Je redt een hond door hem een leven te geven dat je ook daadwerkelijk kunt blijven dragen, juist wanneer het verhaal ophoudt en de dagelijkse realiteit begint.

Ben je benieuwd hoe dat er in de praktijk uitziet? Bekijk dan ook de video die ik bij dit artikel heb toegevoegd. Daarin zie je twee buitenlandse, getraumatiseerde honden die ik heb mogen begeleiden. Let niet alleen op hun gedrag, maar vooral op de verandering die ontstaat. Kijk hoe zij reageren op bezoek, hoe zij andere honden passeren en hoe hun eigenaren steeds meer rust uitstralen.

Wat je daar ziet, is geen wondermiddel en ook geen romantisch reddingsverhaal. Het is de realiteit van gedragsbegeleiding, te beginnen bij de eigenaresse. De grootste verandering ontstond namelijk niet doordat we bleven focussen op het trauma van de honden, maar doordat de eigenaresse leerden hoe zij haar honden veiligheidheid, duidelijkheid en richting konden bieden. Pas op dat moment kregen haar de ruimte om hun verleden steeds meer los te laten en het heden te leren dragen. Een buitenlandse hond is meer dan zijn verhaal.

Wil je zelf die eerste stap zetten en ontdekken hoe ik naar hondengedrag kijk? Download dan vrijblijvend mijn gratis wandel checklist of bekijk één van mijn online cursussen. Zo krijg je direct inzicht in mijn manier van begeleiden en kun je vandaag nog beginnen met het beter begrijpen van jouw hond.

Ben je eerlijk naar jezelf en merk je dat je al veel te lang blijft zoeken, twijfelen of verschillende adviezen probeert zonder echt resultaat? Stop dan met aanmodderen. Boek een één-op-één sessie in Apeldoorn. Dan kijken we samen niet alleen naar het gedrag van jouw hond, maar ook naar wat jouw hond van jou nodig heeft om weer verder te kunnen.