Nieuws
Leonie en Kane: van onzekerheid naar rust en vertrouwen
← Terug naar alle klantervaringen
De ervaring van Leonie met haar rottweiler Kane, in haar eigen woorden.
Ook opmerkingen over castratie als oplossing voor gedragsproblemen maakten mij onzeker…
Mijn naam is Leonie en samen met mijn rottweiler Kane vorm ik een hecht team. Kane is nu 18 maanden oud en vanaf het begin was het duidelijk dat hij alles in zich heeft wat ik zo bewonder in dit ras: trouw, loyaal, zelfverzekerd, kalm en met een enorme werklust. Mijn liefde voor rottweilers gaat ver terug. Voordat Kane in ons leven kwam, hadden we dertien jaar onze rottweiler Boef, een hond waarmee ik kon lezen en schrijven. De mooie band die ik met hem had, heeft mijn liefde voor het ras alleen maar verder versterkt. Daarom kozen mijn man en ik bewust opnieuw voor een rottweiler.
Kane is een vrolijke, sterke hond die geniet van aandacht en altijd scherp is op wat er om hem heen gebeurt. Hij is opmerkzaam en alert, maar thuis lukt het hem steeds beter om zijn rust te vinden. Buiten staat hij vaak nog ‘aan’, iets waarvan ik inmiddels ook begrijp waar dat vandaan komt.
De eerste periode met Kane verliep eigenlijk heel voorspoedig. Hij was een sociale, vrolijke pup die goed met andere honden overweg kon. Helaas kregen we in zijn eerste levensjaar al te maken met de nodige tegenslagen. In de eerste zes maanden moest hij twee operaties ondergaan vanwege een hoektand die niet goed groeide. Dat betekende twee keer een herstelperiode waarin hij niet mocht kauwen, alleen zacht voer kreeg en niet met andere honden mocht spelen. Dat was voor zo’n jonge hond best een uitdaging.
Een nog grotere impact had een incident toen Kane ongeveer tien tot twaalf maanden oud was. Tijdens een wandeling in een losloopgebied werd hij gebeten door een andere hond. Hoewel Kane zelf niet beet, schrok hij enorm. De paniek van de andere eigenaar en de stress die ik op dat moment voelde, maakten de situatie niet gemakkelijker. Vanaf die dag veranderde er iets in mij. Ik durfde Kane niet meer onbevangen los te laten bij andere honden. De gedachte dat er iets zou kunnen gebeuren bleef aanwezig. Bovendien wist ik dat je met een rottweiler vaak al met een achterstand begint als mensen een situatie beoordelen.
In de zoektocht naar hulp heb ik veel verschillende trainingen gevolgd. Toch liep ik telkens tegen hetzelfde probleem aan: de aanpak voelde niet goed. Adviezen zoals het gebruik van een wurglijn, prikband of slipketting stonden haaks op mijn gevoel. Ook opmerkingen over castratie als oplossing voor gedragsproblemen maakten mij onzeker. Aan de ene kant voelde ik dat deze methoden niet bij mij en mijn hond pasten, maar aan de andere kant vroeg ik me af of ik de professionals misschien toch moest geloven omdat ik vastliep.
Toen kwam ik in contact met Leidy. Wat mij direct aansprak, was dat haar methode niet alleen gericht is op de hond, maar juist ook op de eigenaar. Dat voelde voor mij als de ontbrekende schakel. Ik besefte namelijk dat niet Kane het grootste probleem was, maar mijn eigen onzekerheid en angst. Die gevoelens gaf ik, zonder dat ik het wilde, door aan mijn hond. Hierdoor kon ik hem niet altijd de duidelijke leiding geven die hij nodig had. Bovendien verloor hij daardoor een deel van zijn vrijheid, iets wat ik hem absoluut niet gunde.
Daarnaast raakte de boodschap over verantwoordelijkheid mij enorm. Ik voel me zeer verantwoordelijk voor Kane en voor het ras dat ik bewust heb gekozen. Ik weet welke kwaliteiten en uitdagingen daarbij horen. Juist daarom vind ik het belangrijk om mijn hond goed te begeleiden en te begrijpen wat hij nodig heeft.
Sinds de begeleiding merk ik duidelijke veranderingen, zowel bij mezelf als bij Kane. Door rustiger te wandelen, bewuster te letten op mijn ademhaling en duidelijkere leiding te geven, zie ik een hond die veel kalmer is en minder spanning ervaart. Hij reageert (bijna) niet meer op andere honden en laat zich gemakkelijker begeleiden. Tegelijkertijd ben ik me er bewust van geworden hoeveel invloed mijn eigen gemoedstoestand heeft op zijn gedrag. Wanneer ik onrust voel door drukte, onverwachte situaties of omdat ik schrik van iets, zie ik direct dat Kane daarop reageert. Dat inzicht is voor mij misschien wel de grootste les geweest.
Hoewel ik het vooraf best spannend vond om met Leidy te werken vanwege haar directe manier van communiceren, heb ik juist die eerlijkheid leren waarderen. Op een moment waarop mijn emoties hoog zaten en mijn vertrouwen een flinke deuk had opgelopen, hielp haar duidelijke aanpak mij om weer helder te zien waar ik invloed op heb en welke stappen ik zelf kan zetten.
Het belangrijkste inzicht dat ik uit deze sessie meeneem, is dat rust en onrust bij mij beginnen. Kane heeft geen eigenaar nodig die alles controleert, maar iemand die kalm blijft en vertrouwen uitstraalt. Als ik dat doe, hoeft hij niet zelf alles te regelen en kan hij zich laten leiden. Het moment dat mij waarschijnlijk het langst zal bijblijven, is de glimlach waarmee ik door het hondenpark liep. Ik was ongelooflijk trots op Kane en vooral ook op wat wij samen hadden bereikt. Voor het eerst in lange tijd voelde het weer alsof we echt een team waren.
Aan iedereen die momenteel dezelfde uitdagingen ervaart, zou ik willen zeggen: wacht niet te lang met het inschakelen van hulp. Wanneer spanning en onzekerheid de overhand krijgen, kan dat ten koste gaan van het plezier dat je samen met je hond hebt. Juist door hulp te zoeken, geef je jezelf weer rust en geef je je hond de kansen die hij verdient.
Voor de komende maanden hopen we verder te bouwen aan ons vertrouwen. We hebben inmiddels ook een losloopsessie gepland en kijken daar enorm naar uit. Ons doel is om uiteindelijk weer ontspannen samen op avontuur te kunnen gaan, ongeacht waar we wandelen. Aan de lijn of los waar dat mogelijk is, maar vooral met wederzijds vertrouwen, plezier en rust. De eerste stappen zijn gezet, en dat geeft ontzettend veel vertrouwen voor de toekomst.
Dankjewel lieve Leidy en tot snel!